η ΦΩΝΗ της ΣΥΜΗΣ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ
Είχα την περιέργεια να τον ρωτήσω, πως και γιατί ξεκίνησε να τρέχει Μαραθώνιο, ένα άθλημα, που απαιτεί μεγάλη αντοχή, αυτοσυγκέντρωση και κυρίως καταπόνηση του οργανισμού, με συνεχείς προπονήσεις, αμέτρητα χιλιόμετρα, και πολλά ποτάμια ιδρώτα.
Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
«Χωρίς τον Πανορμίτη, δε θα έτρεχα σήμερα».
Εύλογη απορία από τη μεριά μου, να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, και ευκαιρία να μου ξετυλίξει το κουβάρι της αθλητικής του διαδρομής και δραστηριότητας, μέχρι σήμερα.
Σας παρουσιάζω το Μιχάλη Χατζηιωάννου.
Ξεκίνησα, αφηγείται από μικρός, να παίζω ποδόσφαιρο. Όταν τελείωσα το Λύκειο και πήγα στην Κρήτη για να γίνω ψυκτικός, συνέχισα σε αυτό το άθλημα.
Μάλιστα στην Κρήτη μπήκα σε μια ομάδα τοπικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου παίζοντας στα χαφ.
Όμως, από τότε που καθιερώθηκε ο «δρόμος θυσίας» από τον Πανορμίτη στο Γιαλό, το έβαλα σκοπό να τρέξω. Τότε όμως ήμουν δώδεκα χρονών, όταν εξεδήλωσα την πρόθεσή μου να τρέξω, και δε μου επέτρεψαν να λάβω μέρος.
Επειδή όμως εμένα μου άρεσε και με συνάρπαζε ο Μαραθώνιος, πήγαινα μαζί με τους αθλητές για να τους παρακολουθώ και να βοηθώ σε οτιδήποτε χρειαζόντουσαν.
Εκείνη τη χρονιά, ήμουν πάνω στο αυτοκίνητο μεταφέροντας νερά για τους αθλητές, και κάπου προς τον Προφήτη Ηλία, πήδηξα από το αυτοκίνητο σκαστός, και έλαβα κι εγώ μέρος έστω και παράνομα, εκπληρώνοντας την επιθυμία που είχα.
Από τότε, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου και κυρίως στον Πανορμίτη, ότι θα τρέχω κάθε χρόνο στον δρόμο αντοχής από το Μοναστήρι στην πόλη.
Όταν ήμουνα εκτός Σύμης, προσπαθούσα πάντα, να βρίσκω τρόπο να έρχομαι στο νησί και να τρέχω στο «δρόμο θυσίας».
Εξακολουθούσα να βρίσκομαι στην Κρήτη να σπουδάζω ψυκτικός, και να παίζω ποδόσφαιρο σε κάποια τοπική ομάδα.
Κάποια χρονιά όμως έπαθα κοιλιακούς, και μου είπαν πως η μόνη λύση θα ήταν να κάνω εγχείρηση για να λύσω το πρόβλημά μου.
Εγώ δεν ήθελα να ακούσω κάτι τέτοιο, πέραν του ότι μου τόνισαν, ότι πρέπει να αποφύγω τις αθλητικές δραστηριότητες.
Αγνόησα τις υποδείξεις, και πιστός στο ραντεβού μου, έτρεξα στο δρόμο αντοχής στον Πανορμίτη, και αντί να πάθω μεγαλύτερη ζημιά όπως μου έλεγαν, ξεπέρασα το πρόβλημα των κοιλιακών.
Ήταν ολοφάνερο, ότι ο Πανορμίτης βοήθησε χωρίς επέμβαση να αποκατασταθεί πλήρως η υγεία μου.
Στα 23 χρόνια μου, αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο με τους δρόμους αντοχής, και να πάρω κάποιες οδηγίες που έπρεπε, μια και οι αθλητές των μεγάλων αποστάσεων, απαιτείται να τηρούν κάποιους ιατρικούς κανόνες, όχι μόνο για τις επιδόσεις, αλλά και για τη διατήρηση της φόρμας και της υγείας των.
Από δεκατριών χρονών μέχρι δεκαέξι, έβγαινα 3ος – 4ος στο δρόμο αντοχής του Πανορμίτη.
Ο πατέρας μου τότε, υποσχέθηκε να μου δώσει 100 ευρώ, όταν βγω πρώτος.
Εγώ πάλι από τη μεριά μου, υποσχέθηκα πως αν έβγαινα πρώτος, θα πρόσφερα τα 100 ευρώ που θα μου έδινε ο πατέρας μου στον Πανορμίτη.
Δε βγήκα πρώτος. Βγήκα δεύτερος, και το έπαθλο στον πρώτο ήταν 150, και στον δεύτερο 100.
Έτσι, πήρα τα 100 ευρώ που πήρα σαν έπαθλο που τερμάτισα δεύτερος και τα έδωσα στον Πανορμίτη όπως του υποσχέθηκα, και κράτησα τα 100 ευρώ που μου έδωσε ο πατέρας μου, αν και δε βγήκα πρώτος.
Μάλιστα μετά από αυτό, αποφάσισα, κάθε φορά που παίρνω κάποιο χρηματικό ποσό τερματίζοντας σε κάποια από τις 3 πρώτες θέσεις στη διαδρομή αυτή, να το δίνω πάντα στον Αρχάγγελο.
Το 2014, έπαθα ζημιά στα γόνατα κατά τη διαδρομή, γιατί υπέβαλα τον εαυτό μου σε υπέρμετρη καταπόνηση, κυρίως στις κατηφόρες, που δεν έπρεπε.
Για έξι μήνες δεν μπορούσα να τρέξω οπουδήποτε, γιατί πρήζονταν τα γόνατά μου.
Τότε με ανέλαβε η Ολυμπιονίκης Ουρανία Ρεμπούλη να με προπονεί, και μου είπε ορισμένα πράγματα, τα οποία τα έκανα λάθος, με αποτέλεσμα να έχω το πρόβλημα στα γόνατα.
Την επόμενη χρονιά, παρόλο που τα γόνατά μου εξακολουθούσαν να με πονάνε, έλαβα μέρος στο δρόμο αντοχής του Πανορμίτη, και έτρεξα τον αγώνα, σαν να μην είχα πρόβλημα. Από τότε δε με πόνεσαν ξανά.
Έχω λάβει μέρος σε πολλούς διεθνής και Πανελλήνιους αγώνες αντοχής, και έχω βγει 3ος στα 1.500 μέτρα, και έχω τερματίσει σε όλους τους Μαραθώνιους.
Επιδίωξή μου είναι να κατεβάσω το χρόνο πολύ πιο κάτω από αυτόν που έκανα στην αρχή.
Τώρα σε 5 μήνες, έχω ρίξει τον αρχικό μου χρόνο κάτω από τα 20 λεπτά.
«Υπάρχει κανένας χορηγός Μιχάλη», τον ρώτησα, «που να καλύπτει τουλάχιστον τα λειτουργικά σου έξοδα, τα εισιτήρια για τις μετακομίσεις σου, και τον αθλητικό σου εξοπλισμό»;
« Μια φορά, κάποιος μου έδωσε κάτι», είπε, διακρίνοντας στιγμιαία στο βλέμμα του κάποιο παράπονο, το οποίο όμως είναι φευγαλέο.
«Πως τα καταφέρνεις και δουλεύεις, και προπονείσαι ακατάπαυστα, για να είσαι έτοιμος την ώρα του αγώνα»; Τον ξαναρώτησα.
«Ακόμα και το βράδυ» απάντησε, «σε ώρες που οι άλλοι πηγαίνουν σε καφετέριες ή για διασκέδαση, εγώ φροντίζω να προπονούμαι, ώστε να είμαι πάντα πανέτοιμος να λάβω μέρος στις διοργανώσεις που έχω αποφασίσει».
Αυτό το παιδί, σκέφτηκα, έχει θέληση, πείσμα και επιμονή και θα καταφέρει κάποτε να διακριθεί σε μεγάλες διοργανώσεις.
Με τη βοήθεια του Πανορμίτη, τον οποίον τον έχει σε περίοπτη θέση, και καθοδηγεί τα βήματά του όχι μόνον στον αθλητικό τομέα - όπως διαφαίνεται από τη συζήτηση που είχαμε - αλλά και σε όλη του τη ζωή, θα επιτύχει τους στόχους του.
Εμείς του το ευχόμαστε ολόψυχα γιατί το αξίζει.

ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ

31.08.2016. 15:08

Symi Photos Patitiria Books about Symi Symi Map