η ΦΩΝΗ της ΣΥΜΗΣ

ΟΙ ΛΕΠΡΟΙ ΤΗΣ ΝΥΜΟΥ

Είναι γνωστό, ότι το νησί της Νύμου, φιλοξένησε κάποια εποχή λεπρούς (λουβιάρηδες), οι οποίοι, δεν προέρχονταν μόνο από τη Σύμη, αλλά και από τα γύρω νησιά.
Αυτοί λοιπόν, ερχόντουσαν σχεδόν καθημερινώς και όποτε το επέτρεπε ο καιρός, για να εξοικονομήσουν φαγητό και ρουχισμό, με μια βάρκα την οποίαν είχαν.
Όμως, πριν καθιερώσει η δημογεροντία τη Νύμο σαν χώρο παραμονής των, μάθαμε ότι τους είχαν εκτοπίσει σε διάφορα σημεία έξω από την πόλη.
Κάποιοι λένε ότι ένα τέτοιο μέρος ήταν προς της Ξυνίδας το Γιάλι, ενώ η παράδοση, μας λέει για μια άλλη περιοχή, προς τα βόρεια της Δρακούντας.
Αυτή η περιοχή, έχει κάποια παλιά κτίσματα που κατοικήθηκαν κατά την Αρχαία, Ελληνιστική, και Βυζαντινή εποχή, όπως το δηλώνουν τα επιφανειακά ευρήματα, κάποιες εναπομείναντες τοιχοποιίες, και το μνήμα του Δράκου με τις περίτεχνα λαξευμένες πέτρες που βρίσκεται λίγη απόσταση από εκεί.
Ήταν δηλαδή ένας μικρός οικισμός, που ασχολείτο με τη καλλιέργεια της κοιλάδας της Δρακούντας.
Την περιοχή αυτή την συναντάμε, όταν πηγαίνοντας για τον Αη Γιώργη της Δρακούντας, ανεβούμε την ανηφόρα με τις παλιές πλάκες, στρίβοντας δεξιά, ακολουθώντας τον εξωτερικό περίβολο των τελευταίων περβολιών.
Εκεί λοιπόν μάθαμε, ότι ζούσαν οι λεπροί, οι οποίοι προφανώς, είχαν φτιάξει μικρά καταλύματα, χρησιμοποιώντας για βάση, τα υπόλοιπα των αρχαίων κτιρίων.
Κάποια χρονιά όμως που ήταν Απόκριες, και ως συνήθως στη Σύμη ντυνόντουσαν Καμουτζέλλες, (μασκαράδες) και το γλεντούσαν στα καφενεία της εποχής συνοδεία μουσικών οργάνων, τα τραγούδια λοιπόν και οι φωνές των διασκεδαζόντων, έφταναν μέχρι τα αυτιά των λεπρών, οι οποίοι, πολύ θα ήθελαν και εκείνοι να διασκεδάσουν, και να βρεθούν στο χώρο των καφενείων, πίνοντας κρασί.
Κάποιος λοιπόν από αυτούς, είχε μια ιδέα και την είπε και στους άλλους, πως θα μπορούσαν να διασκεδάσουν και εκείνοι, χωρίς να τους πάρουν είδηση.
Την βρήκαν πολύ έξυπνη, και αποφάσισαν να την εφαρμόσουν.
Έφτιαξαν αυτοσχέδιες μάσκες, και ντυμένοι με διάφορα ρούχα, που δεν πρόδιδαν την αρρώστια τους, ξεκίνησε ένα τσούρμο από αυτούς για την πόλη.
Έφτασαν λοιπόν εκεί, και μπήκαν σε ένα καφενείο που είχε μουσική, και παρήγγειλαν ποτά, και κρυμμένοι κάτω από τα ρούχα του μασκαρά, απολάμβαναν κι εκείνοι διασκεδάζοντας την Αποκριά.
Όμως, το ένα ποτό έφερε το δεύτερο, το τρίτο και παραπάνω, με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να μεθύσουν, και μη έχοντας πλέον συναίσθηση του τι έκαναν, έβγαλαν τις μάσκες τους.
Μόλις τους αντιλήφθηκαν, και βρήκαν πόσοι ήταν, τους έβγαλαν έξω, και τους έστειλαν πάλι πίσω στο μέρος τους.
Μετά από λίγες μέρες, τους μάζεψαν όλους και τους πήγαν στη Νύμο, όπου ήταν και ο τελευταίος τους προορισμούς.
Κάποια μέρα, ενώ είχαν βγει με τη βάρκα για να τους δώσουν τρόφιμα, στην επιστροφή, έπιασε ξαφνικό μπουρίνι, με αποτέλεσμα να πνιγούν όλοι όπως λένε.
Το 1779 - 1780 σε μια επιστολή του (14η) ο Γάλλος ταξιδιώτης και περιηγητής C.E. CAVARY, αναφέρει για τα θύματα της λέπρας στη Σύμη, και περιγράφει με μελανά χρώματα τη ζωή των δυστυχισμένων αυτών ανθρώπων. (Συμαϊκά τόμος Γ’ Αθήνα 1977. Η ΣΥΜΗ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΓΡΑΦΟΙ.
Εκατό χρόνια αργότερα το 1877, ο Μιχαήλ Σ. Γρηγορόπουλος, στο βιβλίο του «Η ΝΗΣΟΣ ΣΥΜΗ», αναφέρει για τη Νύμο, πως: «Υπάρχει ναΐσκος προς τιμήν της Θεοτόκου, με περιοχή που περιλαμβάνει 3 - 4 δωμάτια, στα οποία νοσηλεύονται ατυχή πλάσματα νησιωτών, εκ λώβης πασχόντων εκ του οποίου και Λωβονήσι επωνομάσθη»
Η έρευνα που περιέχει ιστορικά στοιχεία για τα «Θανατικά» όπως λέγονταν, δηλαδή τις επιδημίες που χτύπησαν τη Σύμη, και για τα μέτρα των Ιπποτών που εξέδωσαν το 1451 για το νησί λόγω πανώλης, περιλαμβάνονται στο Ετήσιο Περιοδικό «ΑΙΓΛΗ» αριθμός Τεύχους 12 του 2002, με το τίτλο: «ΟΙ ΛΕΠΡΟΙ ΤΗΣ ΝΥΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΝΩΛΗ ΤΟΥ 1451». Κρητικός Σαράντης

21.12.2014. 13:36

Symi Photos Patitiria Books about Symi Symi Map