η ΦΩΝΗ της ΣΥΜΗΣ

ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΣΥΜΗ

Είναι γνωστό στους πιο παλιούς, ότι ο ερχομός του Πάσχα, πέραν από τις καθ’ αυτό γιορτές που ήταν η χαρά των παιδιών για πολλά πράγματα, όπως είναι το σταμάτημα των σχολείων, τα έθιμα της Σύμης με τα κουλούρια, τις τούρτες, τα αυγά, και όλο το σκηνικό τις γιορτινές εκείνες μέρες, κυρίως για τα αγόρια, ήταν και μια επιπλέον χαρά.
Ήταν γιατί θα είχε και τα πυροτεχνήματα και τις «πόμπες»(βόμβες).
Φυσικά οι έφηβοι, οι νέοι, αλλά ακόμα και πολλοί σε μεγαλύτερη ηλικία, είχαν αυτό το επικίνδυνο μεράκι – χόμπι στο αίμα τους να φτιάχνουν πόμπες. Και τότε δεν ήταν εύκολο να βρεις μπαρούτι, γιατί υπήρχαν σχετικές απαγορεύσεις από την αστυνομία σε όσα καταστήματα το πουλούσαν, επειδή έπρεπε να έχεις κυνηγητικό όπλο για να σου δώσουν. Κι έτσι, για να αποκτήσεις αυτό το πολυπόθητο υλικό, έστελνες μεγάλους για να σου το αγοράσουν.
Οι πιο ακίνδυνες «πόμπες» ήταν οι χάρτινες, όπου έβρισκες ένα κύλινδρο από χαρτόνι για να βάλεις μέσα το μπαρούτι και να τον κλείσεις και από τις δύο μεριές, και μετά να τοποθετήσεις απέξω σε πολλές στρώσεις πισσόχαρτο, ή άλλο χοντρό χαρτί, και να το σφίξεις όσο πιο δυνατά μπορούσες με σπάγκο από όλες τις πλευρές, και μετά να ανοίξεις στο κέντρο μια τρύπα με καρφί για να βάλεις το φυτίλι.
Φυσικά υπήρχαν και τα τρίγωνα, αλλά αυτά ήταν για ερασιτέχνες.
Εμείς που είχαμε περάσει αυτά τα στάδια, ήμασταν στο μεγάλο επίπεδο, όπου οι πόμπες, οι «ψέλλες», ήταν από μεταλλικούς σωλήνες.
Όμως, όταν δύσκολα μπορούσαμε να βρούμε μπαρούτι, και δεν είχαμε και τα ανάλογα χρήματα να το αγοράσουμε, τότε καταφεύγαμε στο πολεμικό υλικό, το οποίο το συλλέγαμε, από τη θάλασσα.
Κάναμε μπάνιο σε ορισμένα σημεία που ξέραμε ότι υπήρχε, και βγάζαμε τις μεγάλες μπρούτζινες σφαίρες, αυτές που πολλά σπίτια στη Σύμη τις είχαν πάνω στο κομοδίνο γυαλισμένες βάζοντας μέσα διάφορα διακοσμητικά αποξηραμένα και φυτά της θάλασσας.
Την ανοίγαμε με προσοχή, και βγάζαμε το μπαρούτι που ήταν σε άλλες σαν μακριά μακαρόνια «μάτσι» (λαζάνια), σε άλλες σαν κοφτό μακαρονάκι, ή σαν χαντράκια.
Μάλιστα το μπαρούτι που ήταν σαν μακρύ μακαρόνι, το χρησιμοποιούσαμε και για φυτίλι, όταν δεν μπορούσαμε να προμηθευτούμε κανονικό.
Ακόμα πολεμικό υλικό βρίσκαμε και σε κάποια σημεία στο βουνό, που είχαν χρησιμοποιηθεί στο πόλεμο.
Από το βουνό παίρναμε ορισμένα βλήματα και ρουκέτες με φτερά που τις λέγαμε «μολύβια της κοντραέριας» και «μορτάλια». Αυτά ως συνήθως με τα φτερά, τα βάζαμε πάνω σε φωτιά για να σκάσουν και ήταν πολύ επικίνδυνα, γιατί δεν ήταν εύκολο να ελέγξεις καλά προς τα πού θα πάνε.
Ακόμα, μεγάλη δυσκολία ήταν να βρεις μεταλλικούς σωλήνες, και τότε στην αρχή δεν υπήρχαν γαλβανιζέ, και έπρεπε να βρεις μπρούτζινους, ή να χρησιμοποιήσεις τις μεγάλες σφαίρες που είχες βρει στη θάλασσα.
Τις κλείναμε με βαριοπούλα και από τις δύο μεριές και ανοίγαμε τρύπα στο κέντρο, και από εκεί με χωνάκι, ρίχναμε μέσα το μπαρούτι.
Υπήρχε λοιπόν μεταξύ των πολλών, μια ομάδα αγοριών, που ήταν οργανωμένη να φτιάχνει σωλήνες «ψέλλες»
Μάλιστα το είχαν καθιερώσει και όταν τελείωναν, μαζευόντουσαν και το γιόρταζαν τρώγοντας κουλούρια του Πάσχα (αμμωνιακένα, τζαχαρένα και βουτυρένα), τούρτες και κόκκινα αυγά.
Τότε, έπρεπε να προσέχεις αρκετά τις κινήσεις σου, γιατί η αστυνομία κυνηγούσε πολύ αυτούς που έριχναν πόμπες.
Ο πιο μικρός λοιπόν της ομάδας εκείνο το βράδυ, κρατούσε μια πάνινη τσάντα γεμάτη, και πήγαινε να βρει τους φίλους του.
Καθώς γυρνούσε τρέχοντας σε μια στροφή, έπεσε πάνω σε ένα χωροφύλακα.
Ο χωροφύλακας, που θεωρούσε ότι ήταν ένας από αυτούς που έφτιαχναν τις πόμπες αλλά δεν είχε αποδείξεις, μόλις τον είδε να κουβαλά τη βαριά τσάντα, υποψιάστηκε ότι κάτι είχε μέσα και του είπε να σταματήσει.
Ο μικρός, μόλις του είπε να σταματήσει, έκανε μια κίνηση να κρύψει τη τσάντα που κρατούσε πίσω από την πλάτη του.
Εκείνος, βλέποντας αυτή τη κίνηση του μικρού, πείστηκε πλέον ότι κάτι έκρυβε μέσα η τσάντα, και σίγουρα ήταν «πολεμικό υλικό» αυτό που μετέφερε.
- Τι κουβαλάς βιαστικός, ρώτησε το μικρό.
- Τίποτε, απάντησε εκείνος.
- Δώσε μου τη τσάντα να δω, είπε ο χωροφύλακας.
Αντί απάντησης, εκείνος σήκωσε αρνητικά το κεφάλι του, γιατί δεν ήθελε να του πάρει το πολύτιμο φορτίο του.
- Δώσε μου την, του είπε πιο επιτακτικά εκείνος.
Πάλι ο μικρός δήλωσε άρνηση με το κεφάλι.
- Θα μου τη δώσεις, είπε ο χωροφύλακας, ή θα στην πάρω με το ζόρι;.
Ο μικρός είδε πλέον ότι δεν είχε διέξοδο ούτε και μπορούσε να κάνει διαφορετικά, και με βαριά καρδιά του έδωσε τη τσάντα, αναλογιζόμενος ότι έχανε το πολύτιμο φορτίο του, και τι δικαιολογίες θα έλεγε στους φίλους του μετά που θα τους συναντούσε.
Την άνοιξε ο χωροφύλακας, και δεν πίστευε στα μάτια του.
Το πολεμικό υλικό ήταν κουλούρια, τούρτες και αυγά του Πάσχα, που τα πήγαινε για να γιορτάσουν με την ομάδα του που η αποστολή κι εφέτος εξετελέσθη με επιτυχία.
Έβαλε τα γέλια, και επιστρέφοντας τη τσάντα στο μικρό, του χάιδεψε το κεφάλι λέγοντας:
- Πήγαινε σπίτι και φάε με την ησυχία σου τα κουλούρια και τα αυγά. Άδικα σε υποψιαζόμουν. Βλέπω ότι είσαι καλό παιδί. Πήγαινε, και μην πεις ότι με συνάντησες.
Όμως ο μικρός, δεν σταμάτησε αργότερα να υπερηφανεύεται στους φίλους του, λέγοντας ότι του την «έφερε» του χωροφύλακα, γιατί δεν βρήκε τα φυτίλια που έκρυβε στη τσέπη του…
ΣΑΡΑΝΤΗΣ

08.04.2015. 05:20

Symi Photos Patitiria Books about Symi Symi Map